نقش‌برجسته‌ی انسان بالدار، پیکره‌ای چهاربال به ارتفاع نزدیک به سه متر است که در ورودی شمال‌شرقی مجموعه‌ی کاخ‌های پاسارگاد قرار دارد. تا اواسط قرن نوزدهم، کتیبه‌ای سه‌زبانه بالای سر این پیکره دیده می‌شد که با عبارتی نزدیک به «من، کوروش، شاه، یک هخامنشی» آغاز می‌شد. همین کتیبه بود که سبب شد بسیاری از پژوهشگران قرن نوزدهم، از جمله سر رابرت کر پورتر، این پیکره را تصویری از خود کوروش بزرگ بدانند.

پژوهش‌های بعدی، به‌ویژه کاوش‌های ارنست هرتسفلد در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، این برداشت را جدی‌ به چالش کشید. هرتسفلد نشان داد که همین کتیبه، عیناً در چند نقطه‌ی دیگر مجموعه‌ی پاسارگاد —از جمله روی ستون‌های کاخ‌های S و P— نیز تکرار شده و ربطی مستقیم به هویت شخص تصویرشده ندارد؛ بلکه احتمالاً بعدها، در دوره‌ی داریوش یکم و به خط میخی پارسی باستانی که برای همان دوره طراحی شده، افزوده شده است.

از این‌رو، دیدگاه غالب در پژوهش‌های امروزی این است که این پیکره احتمالاً نه پرتره‌ی شخص کوروش، بلکه نمایشی از یک نگهبان یا موجود روحانی آیینی —مشابه جن‌های بالدار آشوری که در ورودی کاخ‌ها قرار می‌گرفتند— بوده است. با این حال، برخی پژوهشگران همچنان احتمال می‌دهند پیوند این پیکره با کوروش، حتی اگر پرتره‌ی مستقیم او نباشد، عامدانه و به‌عنوان نمادی از شخص یا سلطنت او ایجاد شده باشد. قطعیت کامل درباره‌ی هویت این پیکره، با شواهد کنونی، ممکن نیست.